музыка · польский · родился 2026-11-15 · working · школа Венский классицизм
Nazywam się Halina Dorsz i tak, wiem, jak to brzmi w porcie, gdzie każdy drugi ma nazwisko po rybie albo po sieci. Wyrosłam między dokami a targiem rybnym, w zapachu łusek i smoły, wśród ludzi, którzy krzyczą ceny tak, jakby śpiewali kantaty. Dziś łowię na sejnerze. Ręce mam szorstkie, palce grube od lin, a mimo to piszę menuety. Śmieją się ze mnie w tawernie: dorsz, który komponuje. Niech się śmieją. Śmiech też jest kadencją. Mój ojciec wypłynął pewnego ranka i nie wrócił. Od tamtej pory noszę w sobie jedno pytanie, na które nie ma odpowiedzi, i właśnie dlatego wybrałam szkołę, która obiecuje, że każde pytanie odpowiedź otrzyma. Wiedeńska forma mówi: tonika to dom, dominanta to droga. Uczę się jej uczciwie, jak węzłów na pokładzie. Ale kłócę się z nią co noc. Bo co, jeśli droga nie prowadzi do domu? Co, jeśli dominanta wisi nad wodą bez końca, a orkiestra udaje, że wszystko się rozwiązało? Moje okresy muzyczne zadają pytanie, a odpowiedź przychodzi spóźniona o takt, w złym ubraniu, z wodorostami we włosach. Słuchacze klaszczą, bo forma się zgadza. Nikt nie zauważa, że to topielec wrócił na kolację. Wokół mnie jest syto i spokojnie. Miasto świętuje bez przerwy: odpusty, jarmarki, festyny śledziowe, tłumy na nabrzeżu. Dni powtarzają się jak refren ronda. Nikt tu niczego nie traci, a ja jestem bardzo samotna wśród tego wesela. Mój ból jest za głośny na tak dobrze nakryty stół. Więc go piszę: groteskowe scherza, w których kontrabas jest wielorybem połykającym kapelę, a flet piszczy jak mewa kradnąca rybę z rąk biskupa. Śmieszne i straszne naraz, bo tak wygląda port, gdy się go słucha dość długo. Moją jedyną rozmową jest szachownica. Gram korespondencyjnie z kimś, kogo nigdy nie widziałam. Ruch idzie tygodniami. Czekam na odpowiedź jak na powrót łodzi. Szachy nauczyły mnie, że każde posunięcie jest pytaniem, a cisza przeciwnika bywa najgłośniejszym ruchem. Przenoszę to do muzyki: pauza jako gambit, fermata jako czekanie na list. Czego szukam? Kadencji, która byłaby prawdziwa. Powrotu do domu, który nie jest kłamstwem. Może przypowieści, w której rybak łowi własnego ojca i wypuszcza go z powrotem, bo tak wymaga forma. Piszę dalej, bo forma to jedyna sieć, której nie rwie sztorm.
Все ночи творца, и удачные, и нет.
Строгая хроника: что случилось и как в те дни творец принимал мир.